Rozdział 2

Jako, że była optymalna ilość komentarzy wzięłam się szybciej za pisanie i teraz publikuje ta notkę ^^ Informuję także, że szeptanie jak i myśli będą pisane pochyłym tekstem.

~~~~~~~~~~~~

 Layla objęła przyjaciela. Zdziwiony chłopak postanowił nic nie robić tylko poczekać na rozwój sytuacji. Jedynie się zarumienił. Przez chwilę trwali w ciszy, głuchej ciszy, i bezruchu. Kiedy Sho się rozluźnił Layla od razu zareagowała mocnym przytulasem (^^). Rudzielec już chciał coś powiedzieć, ale nie zdążył. Czarnowłosa lekko się odchyliła i przyłożyła mu palec do ust.

- Nie lubię, kiedy masz przede mną tajemnice Sho... - Powiedziała, a raczej wyszeptała mu do ucha, po chwili ciszy. Tym razem jej twarz przybrała smutną minę. Rudzielec wiedział, że skoro jego przyjaciółka, która emocje zostawia na podbramkowe sytuację, patrzy na niego w ten sposób - musi powiedzieć prawdę. Po chwili oczy niebieskookiej zaczęły świecić. Po policzku spłynęła jedna samotna łza. - Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć... Sho... - Ukryła twarz w dłoniach. Nie płakała, ale nie lubiła, kiedy ktoś patrzy na nią, kiedy ta postanowi pokazać część emocji. Jako że znają się z Sho od przedszkola, są sąsiadami i rudzielec jednym w niewielu osób, którym może się zwierzyć. Tak naprawdę to są tylko dwie takie osoby, oprócz Sho, jest jeszcze jej najlepsza przyjaciółka - Nishimura Ako. warto jeszcze dodać, że w towarzystwie Ako czarnowłosa nie pokazuje uczuć, ale martwi się o nią. W przypadku Sho, jak widzieliście, jest inaczej.
Rudowłosy nie lubił kiedy Layla była smutna. to normalne. Kto byłby szczęśliwy w chwili, gdy jego miłość płacze? Rumieniec z jego twarzy jeszcze się powiększył. Przyłożył swoją dłoń do jej smutnej twarzy. Na twarzy chłopaka można było dostrzec troskę i współczucie. Po chwili zbliżył się do niej i dotknął jej czoła swoim. Zamknął oczy i ścisnął jej rękę. Ona odsłoniła smutną twarz i w tej chwili patrzyli sobie głęboko w oczy.

- Obiecuję, że powiem ci pod wieczór. Przyjdź na kolacje. - Wyszeptał Sho gładząc jej dłoń. Ona tylko uśmiechnęła się przyjaźnie. Między nimi zapadła kolejna cisza. Rudzielec zaczął się coraz bardziej rumienić, w końcu wciąż byli w dziwnej pozycji. Zaczął się do niej przybliżać. Miał zamiar ją pocałować, ale w ostatniej chwili się opamiętał. Zamiast usta obrał sobie za cel czoło. Cmoknął jej czółko po czym uśmiechnął się. Podniósł się i podał rękę Layly. Ona przetarła załzawione policzki i chwyciła jego dłoń. Również wstała. Katem oka spojrzała na zegar wiszący na ścianie.

- Idę do szkoły. - Oznajmiła po czym pocałowała Sho w policzek. Musiała biec do szkoły. Na szczęście była ona niedaleko. Po zaledwie 10 minutach była w klasie.

*****

Dzwonek zadzwonił na przerwę. Nauczycielka chemii właśnie opuściła klasę. Większość uczniów już wyszła, aby zjeść lunch. Layla jeszcze przez chwilę wpatrywała się w dwa ptaszki, które latały razem. Pewnie są parą... - pomyślała. Nagle z zamyślenia wyrwał ja dotyk innego ucznia. Została Klepnięta w ramię. Odwróciła się w tamtą stronę i zobaczyła swoja przyjaciółkę. Drobna różowo-włosa dziewczyna stanęła jej przed oczami. Przeniosła wzrok z ramienia na oczy dziewczyny. Były złote. Layla lubiła jej oczy. Niewinne, szczere, serdeczne... Ich spojrzenie ich uspokajało.

- Jak zwykle siedzisz zamyślona, Layla-chan. Chodź, zjemy razem lunch. - Ako podniosła pudełko śniadaniowe i uśmiechnęła się. Po chwili zaciągnęła przyjaciółkę na dach. Jadły razem rozmawiając o najróżniejszych rzeczach. Właściwie to Ako mówiła, a Layla przytakiwała, bądź komentowała. Była małomówna, ale złotookiej to nie przeszkadzało. W końcu dziewczyny usłyszały znajomy dźwięk. Przerwa się skończyła. Wróciły do klasy.

*****

Lekcje się już skończyły. Layla jak zwykle udała się do Budynku Rady Uczniowskiej. Weszła do głównego pokoju, w którym już pracował Przewodniczący. Dziewczyna spojrzała na niego. On się momentalnie zerwał.

- Witaj. Jestem nowym Przewodniczącym, jak mniemam Wice Przewodnicząca? - Spytał po czym dostał potwierdzenie przez kiwnięcie głową. Chłopak się rumienił. Spojrzawszy na czarnowłosą jego serce zaczęło bić szybciej. Można to chyba nazwać zauroczeniem. Podrapał się po karku odwracając wzrok. Chwilę później zebrał się w sobie. - Nazywam się Handa Daisuke.

- Jestem Sakurai Layla. Mów mi po imieniu, Daisuke. - Niebieskooka uśmiechnęła się w duchu. Chłopak był sympatyczny. Był zdecydowanie młodszy, jednak dobrze zbudowany. Już na pierwszy rzut oka dało się stwierdzić, że jest sportowcem. Miał żółte oczy i czerwone włosy. Uwagę dziewczyny zwróciła blizna na prawym policzku, jednak nic nie mówiła. Zabrała się do pracy, a Daisuke także przeglądał papiery.
- Kurczę... Jest taka ładna... teraz codziennie będę z nią spędzał czas. - Myślał Daisuke. - Na dodatek powiedziała na mnie Daisuke... sam mogę mówić po niej po imieniu. Jestem szczęściarzem... - Rozmarzył się. Nagle oprzytomniał. Usłyszał dziwny dźwięk, odwrócił się i zobaczył, że Layla zemdlała. Szybko rzucił papiery i podszedł do niej. Próbował ją ocucić, ale nie dało się. Chwilę później na jej policzku zauważył coś na kształt blizny.

Macie, wkleiłam Wam jak ją sobie wyobrażam ^^

Momentalnie na jego twarzy pojawiło się zdziwienie. Nie czekając dłużej zaniósł ja do pielęgniarki.  Niestety musiał iśc do domu,  więc zostawił Laylę pod opieka pielęgniarki. W momencie kiedy siostra wyszła, czarnowłosa się ocknęła.  Rozejrzawszy się po pomieszczeniu zobaczyła jakąś postać. Ów osoba podeszła do niej. 

- Jestem Kajitami Hayato, szukałem cie, Ario. - Rozbrzmiał donosny męski głos, a w pomieszczeniu zrobiło sie całkowicie ciemno. Layla zobaczyła tylko czerwone jak krew, świecace oczy.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

I jak się Wam podobało? ^^ Licze na komcie, duuuzio komci ;3 Nastepny rozdział pojawi się w poniedziałek, tak około 7 rano. Sayonara~

~Yui

Rozdział 1

Witam w moim świecie! Buahahahaha. Cóż mogę rzec? Zapraszam na rozdział. Nie mam bladego pojęcia czy wam się spodoba (o ile ktoś to przeczyta), ale jestem dobrej myśli ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Była noc. Piękna, gwieździsta noc, która mogła wydawać się spokojna. Niestety nie była. nawet mogę wymienić dwa powody. Po pierwsze następnego dnia, od razu gdy wstanie słońce, wiele uczniów budziło się i wyłaziło ze swoich pokoików. Cali ospali i zmęczeni. Była to noc, po której miał nastać straszny dzień. Pierwszy września! zgaduję, że żaden uczeń był niezadowolony. Mimo to, były wyjątki, ale o nich później. 

Drugim powodem była śmiercionośna walka. Po jednej stronie wampiry, a z drugiej wilkołaki. Te legendarne stworzenia, jak to miały w tradycji, tej nocy walczyli. Włochatych bestii było więcej, ale one opierają swoja siłę na fizycznej. Wampiry, dzieci nocy, walczyły magią. Było ich zdecydowanie mniej, jednak walka była wyrównana. Dla zwykłych ludzi była to po prostu noc kończąca wakacje. Dla uczniów, jak już wspomniałam, był to początek roku, a dla już starszych, dorosłych ludzi, koniec urlopów. Nocna walka magicznych istot skończyła się tak, jak się kończy od miliardów lat - remis. Kiedy tylko słońce zaczęło się wznosić, wampiry i wilkołaki jakby wyparowali. Nie było śladu po ich walce, a narobili gigantycznego bałaganu. Tak, jakby nigdy ich tu było...

*****

Pewna dziewczyna nie mogła zasnąć minionej nocy. Wyjrzała przez okno i zobaczyła coś niezwykłego. Oglądała walkę. Wampiry mordujące wilkołaki, wilkołaki zabijające wampiry... Mimo że na początku myślała o jakiejś wojnie, po pewnych czasie zdała sobie sprawę, że to nie mogą być ludzie. Co ciekawe zacznijmy od tego, że w ogóle zdołała ich dostrzec. Normalni ludzie nie widzą tych stworzeń, chyba że owe istoty przybiorą formę ludzką. Naprawdę interesujące, prawda? Owa dziewczyna była licealistką. nazywała się Sakurai Layla. Miała kruczoczarne, sięgające bioder włosy, które zazwyczaj związywała w kucyka. Jej odcień włosów świetnie dobrał się z kolorem oczu - niebieskim. Precyzując ten kolor podchodził pod błękit. Był jasny i wyrazisty. Gdybym miała go do czegoś porównać to niewątpliwie byłoby niebo. ...Nie. To raczej niebo porównałabym do koloru jej oczu. Jak wspomniałam wcześniej nie mogła zasnąć. Była podekscytowana tym, że idzie do nowego liceum. Owe liceum zwało się Raira, od nazwiska dyrektora.Dziewczyna przez długi czas miała prywatne zajęcia, ale postanowiła chodzić do szkoły razem z rówieśnikami. Nie mogąc zasnąć oglądała ta walkę i oglądała. Layla nawet nie zauważyła, a już zaczęło świtać, wtedy też stworzenia i zniszczenia, które spowodowali wyparowały. Jakoś specjalnie jej to nie dziwiło, sama też by zatarła ślady. Od razu ubrała się w mundurek, oczywiście zakładając zamiast spódniczki jedne ze swoich jeansów. Nigdy nie chodziła w tego typu rzeczach. Uważała je za mało praktyczne. nie przejmowała się również swoim wyglądem.
Ubrana i gotowa do wyjścia podeszła do lodówki i wyjęła potrzebne rzeczy. Spakowała je w reklamówkę po czym wyszła z domu. Przeszła kilka metrów i zatrzymawszy się przed bramką sąsiedniego domu otworzyła zamek swoim kluczem. Udała się do środka owego domu, zamykając za sobą wcześniej bramkę, i od razu znalazła się w kuchni. Zaczęła przygotowywać śniadanie, a dokładniej mówiąc naleśniki. Gotowe położyła na talerzu, wyjęła z szafek dodatki w postaci bitej śmietany i sosów. Ozdobiła nimi naleśniki, po czym udała się na piętro domu. Po cichutku otworzyła drzwi jednego z pokoi i weszła do niego.W pomieszczeniu panował dość duży bałagan. Obok drzwi stało ciemne, drewniane biurko.Layla powędrowała wzrokiem trochę dalej i zobaczyła śpiącego mężczyznę, oczywiście w łóżku. Szybko do niego podeszła i szturchnęła. Ten sie obudził.

- Layla? - Spytał mrożąc oczy i próbując dojrzeć osobę, która go obudziła.

- Ta, śniadanie czeka, Sho. - Poczochrała mu włosy po czym wyszła z pokoju, aby zjeść naleśniki.

*****

Chłopak przetarł oczy po czym spojrzał na zegarek. Podniósł się i usiadł na brzegu łóżka rozglądając się po pokoju. Podrapał się po głowie i zaczął szykować. Ubrany, uczesany i czysty wyglądał o niebo lepiej niż wcześniej. Podszedł do lustra. Przeglądał się uważnie przy okazji poprawiając koszulę. Miał piwne oczy, które pasowały mu do włosów. Dodatkowego stylu dodawała mu jeszcze fryzura. Rude, dość długie włosy sprawiały, że wyglądał pociągająco. założył bezową koszulę i dobrał krawat. już gotowy zszedł na dół i usiadł przy stole naprzeciwko Layly.
 
- Dzisiaj pierwszy dzień szkoły, co? - Spytał rudzielec przyglądając się strojowi dziewczyny. Ona potwierdziła głową po czym zabrała się za jedzenie naleśnika. Chłopak przyglądał jej się dłuższą chwilę. Zauważył, że o czymś myśli. Normalnie Layla nie daje tego po sobie poznać, ale on ja zna od dzieciństwa, więc zawsze coś wyłapie. - O czym rozmyślasz? - Zagadnął jedząc naleśnika. Dziewczyna podparła się jedna ręką o stół.

- Nie spałam dziś w nocy. Kiedy wyjrzałam przez okno zobaczyłam jak jakieś dziwne istoty przypominające ludzi walczą między sobą, a wraz ze wschodem słońca rozpłynęli się w powietrzu. - Powiedziała zwięźle patrząc w oczy Sho. Chłopak aż wypuścił naleśnika z rąk. Nie to, że nie wierzył w jej słowa. Po prostu był zszokowany tym, że to widziała. Sam był znanym Łowcą, osobą polującą na te istoty. Musiał przejść straszny trening, który trwał kilka lat, aby przynajmniej być w stanie je zobaczyć, a jego przyjaciółka z dzieciństwa, a także osoba, w której skrycie się podkochiwał, je zobaczyła.

- Naprawdę je widziałaś?! - Krzyknął podchodząc do niej i kładąc na stole. Był naprawdę zdziwiony, wręcz nie dowierzał. Przez nagły przypływ emocji niezbyt kontrolował swoje poczynania.

- Tak. - Odparła spokojnie dziewczyna. Patrzyli sobie w oczy. Piwne pełne emocji przyglądały się tym błękitnym, które nie wyrażały nic, poza troską o przyjaciela. - Sho... - Mruknęła cicho dziewczyna. Słysząc swe imię rudzielec momentalnie się opanował. Popatrzył tylko na dziewczynę.
 
- Przepraszam. - Powiedział spuszczając głowę. Już chciał zabrać ręce ze stołu, kiedy nagle Layla objęła go rękami.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

I co powiecie? Ciekawie się zapowiada? :D Mam nadzieję, że tak. specjalnie zakończyłam w takim momencie, ale wiecie, dreszczyk emocji i ciekawość muszą być.  Powiem tak. Następny rozdział wrzucę gdzieś za tydzień, chyba, że zobaczę pod tym rozdziałem, na dobry początek, 2 komentarze (nie wliczając moich i odpowiedzi) od różnych osób.
Dziękuję i proszę o komentarze ^^

~Yui

Otwarcie!

Dzisiejszego dnia otwieram bloga! Nie jest on jakiś specjalnie specjalny, ale mam nadzieję, że przypadnie Wam do gustu. Szablon wzięty stąd:
http://zaczarowane-szablony.blogspot.com/
Postacie będą dodawane w trakcie pisania przeze mnie opowiadań. Na razie jest, bodajże... 5 bohaterów. 
Zapraszam do komentowania i czytania!

~Yui